125. rocznica śmierci Oskara Kolberga

3 czerwca 2015

125 lat temu, 3 czerwca 1890 roku w Krakowie zmarł Oskar Kolberg. Wybitny folklorysta i etnograf spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Pamiętając o rocznicy śmierci Kolberga, przedstawiciele Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Instytutu im. Oskara Kolberga, Muzeum im. Oskara Kolberga w Przysusze oraz Instytutu Muzyki i Tańca, 1 czerwca 2015 roku złożyli wieńce i znicze na odrestaurowanym w ubiegłym roku nagrobku Oskara Kolberga.

Oskar Kolberg w Krakowie mieszkał od jesieni 1884 roku, gdzie żył i pracował w warunkach niezwykle skromnych. Ostatnią podróż badawczą odbył w roku 1885 w Sanockie i Przemyskie. W latach 1885–1890 opublikował monografie: "Kieleckie", "Radomskie", "Łęczyckie", "Mazowsze" i "Pokucie", a także pierwszą część "Kaliskiego" i "Chełmskiego".

Po śmierci Kolberga z pozostawionych przez niego materiałów Izydor Kopernicki, przyjaciel etnografa, zdążył wydać drugą część "Chełmskiego" i "Przemyskie". Na początku XX-go wieku J. Tretiak wydał jeszcze "Wołyń" (1907), a S. Udziela "Górny Śląsk" (1906) i "Tarnów. Rzeszów" (1910). Reszta materiałów pozostała w rękopisach aż do podjęcia edycji "Dzieł wszystkich Oskara Kolberga".

Henryk Oskar Kolberg stworzył dla nauki i kultury polskiej bezcenny zespół materiałów źródłowych – opracował i realizował wielki program badań folklorystycznych i etnograficznych, pozostawiając nam wielotomowe dzieło Lud. Jego zwyczaje, sposób życia, mowa, podania, przysłowia, obrzędy, gusła, zabawy, pieśni, muzyka i tańce oraz ogromne archiwum rękopiśmienne. Dzieło jego przedstawia stan kultury ludowej w XIX wieku z całego terytorium dawnej Rzeczypospolitej, jej zróżnicowanie regionalne i bogactwo. Żaden inny naród europejski nie ma takiego zespołu źródeł z tej epoki, zwłaszcza z zakresu muzyki ludowej, opracowanego według systematycznie realizowanego planu. Dokumentacja zgromadzona przez Oskara Kolberga już od blisko stu pięćdziesięciu lat służy, zgodnie z zamierzeniem autora, przede wszystkim naszej etnografii, folklorystyce i etnomuzykologii.

drukuj